Wstęp
Józef Karol Weisbach, ur. 8 października 1899 w Nisku, to postać, która zapisała się w historii Polski jako major piechoty Wojska Polskiego oraz podpułkownik Polskich Sił Zbrojnych. Jego życie i kariera wojskowa są przykładem oddania i determinacji, które towarzyszyły wielu Polakom w trudnych czasach I i II wojny światowej. Weisbach, jako żołnierz i dowódca, brał udział w kluczowych wydarzeniach historycznych i pozostawił po sobie ślad nie tylko w kraju, ale także na emigracji w Stanach Zjednoczonych.
Wczesne życie i początki kariery wojskowej
Urodziny Józefa Weisbacha miały miejsce w Nisku, małym miasteczku położonym w Małopolsce Wschodniej. Młody Weisbach wykazywał zainteresowanie wojskiem już od najmłodszych lat. W 1914 roku ukończył IV klasę C. K. Gimnazjum w Dębicy, a jego droga do służby wojskowej rozpoczęła się z chwilą przyjęcia do Wojska Polskiego pod koniec I wojny światowej. W listopadzie 1918 roku uczestniczył w walkach o Przemyśl oraz obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej.
Po zakończeniu działań wojennych Weisbach kontynuował swoją służbę w Wojsku Polskim, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Dzięki swojemu zaangażowaniu i umiejętnościom wojskowym awansował na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 marca 1922 roku, co stanowiło ważny krok w jego karierze.
Służba w różnych jednostkach wojskowych
W latach 20. XX wieku Weisbach pełnił funkcję oficera 4 pułku piechoty Legionów stacjonującego w Kielcach. W tym czasie był także przydzielony do sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów. W 1928 roku przeszedł do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie przez kilka lat służył w batalionie KOP „Ostróg” w Ostrogu. Jako dowódca 1 kompanii granicznej KOP „Kurhany” miał okazję wykazać się swoimi zdolnościami dowódczymi.
W miarę postępującej kariery, awansował na kapitana piechoty ze starszeństwem z dnia 1 stycznia 1932 roku. Jego dalsza służba obejmowała funkcję oficera 17 pułku piechoty w Rzeszowie, gdzie zdobywał doświadczenie i umiejętności niezbędne do pełnienia wyższych stanowisk dowódczych.
II wojna światowa i niewola
Po wybuchu II wojny światowej Weisbach został dowódcą I batalionu macierzystego 17 pułku piechoty. W trakcie kampanii wrześniowej 1939 roku odegrał znaczącą rolę, jednak podczas walk został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. To doświadczenie było dla niego niezwykle trudne, ponieważ spędził kolejne lata jako jeniec wojenny w Oflagu VII A Murnau aż do momentu uwolnienia w 1945 roku.
Po odzyskaniu wolności Wiesbach powrócił do służby wojskowej. Przez pewien czas pełnił funkcję kierownika Referatu Kulturalno-Oświatowego w Polskim Ośrodku Wojskowym w Langwasser koło Norymbergi, gdzie dbał o morale i edukację polskich żołnierzy na uchodźstwie.
Dalsze losy po wojnie
Po zakończeniu II wojny światowej Józef Weisbach był oficerem 2 Korpusu Polskiego, który stacjonował we Włoszech. W tym czasie został awansowany na stopień podpułkownika, co potwierdziło jego wysoki status w strukturach wojskowych. Jednakże z biegiem lat zdecydował się na osiedlenie się na stałe poza granicami kraju.
W 1949 roku emigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie zaangażował się w działalność kombatancką oraz redakcję czasopisma „Ameryka-Echo”. Jego działalność nie ograniczała się tylko do pracy dziennikarskiej; był również członkiem Instytutu Piłsudskiego w Ameryce oraz aktywnie uczestniczył w życiu polonijnym.
Twórczość literacka i ostatnie lata życia
Oprócz działalności wojskowej Józef Weisbach był również pisarzem. W swoich pracach poruszał tematykę historii Polski oraz postaci związanych z jej dziejami, zwłaszcza Józefa Piłsudskiego. W ciągu swojego życia przygotował cztery gotowe do druku maszynopisy, które dotyczyły zarówno samego Piłsudskiego, jak i Legii Akademickiej oraz innych aspektów polskiej historii.
Jednym z jego najbardziej znanych dzieł jest „Józef Piłsudski jakim był naprawdę”, które ukazało się w 1967 roku oraz „Józef Piłsudski w relacjach i ocenach” wydane na początku lat70-tych XX wieku. Dzięki swojej twórczości Weisbach przyczynił się do popularyzacji wiedzy o historii Polski oraz o jej bohaterach.
Zmarł 28 kwietnia 1971 roku w Chicago, pozostawiając po sobie bogaty dorobek zarówno jako żołnierz, jak i pisarz.
Zakończenie
Życie Józefa Weisbacha jest przykładem wielkiego oddania dla sprawy narodowej oraz zaangażowania na rzecz Polski zarówno podczas działań zbrojnych, jak i na emigracji. Jego wkład w historię Wojska Polskiego oraz działalność literacka stanowią ważną część polskiego dziedzictwa kulturowego. Dzięki takim postaciom jak Weisbach możemy lepiej zrozumieć trudne dzieje naszego narodu oraz docenić heroiczną walkę o niepodległość.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).